Post Description

Dit waren oude zwart wit Beelden die ik weer gecolorized heb. mensen die commentaar hebben dat ik er niet achterzet ingekleurd. dit word echt in de volksmond gecolorized genoemd. En ik noem als ik iets post zoals bijv starwars ook geen sterren oorlog. 
De zwart wit beelden waren niet al te best die heb ik wat opgeknapt en toen naar kleur gezet, ongeveer de vierde minuut nadat het eerste nummer is afgelopen krijgt je voor ongeveer dertig seconden zwart beeld het geluid loopt wel door dit zat in de zwart wit film ik kon het er uit knippen maar dan klopt het nummer niet meer en dat vond ik zonde.
Deze klinkt of word bijna het zelfde gespeelt als op de onlangs dubbel live Lp die pas is uit gebracht.
Dit is deze Robin Trower Live! is het beroemde livealbum van de Britse gitaarvirtuoos Robin Trower, dat in april 2026 opnieuw is uitgebracht als een uitgebreide 50th Anniversary Edition (als dubbel-cd en dubbel-lp)
Ik heb ze natuurlijk allebei ik moet zeggen dat ik de oude enkel LP beter vind dan remaster dubbel LP maar dat is denk ik smaak.  

Het legendarische optreden van de Robin Trower Band in het Winterland Ballroom in San Francisco op 15 maart 1975 wordt algemeen beschouwd als een absoluut hoogtepunt van de Britse bluesrock in de jaren zeventig. De Bezetting en Sfeer Tijdens dit concert bestond de krachtgroep uit het klassieke powertrio-formatie:Robin Trower op gitaarJames Dewar op bas en de kenmerkende soulvolle zang Bill Lordan op drums Het concert, destijds gepresenteerd door impresario Bill Graham, liet Trower op de top van zijn kunnen horen in de nasleep van zijn meesterwerk Bridge of Sighs (1974) en het album For Earth Below (1975). Recensenten en fans prijzen de opname om de ongekende chemie en de losse, geïnspireerde speelwijze van het trio. Muzikale Hoogtepunten en SetlistDe setlist bood een sublieme afwisseling tussen psychedelische, dromerige gitaartapijten en rauwe, stomende bluesgrooves: Het begin: Het concert barst los met een messcherpe, energieke uitvoering van "Day of the Eagle" en het hypnotiserende titelnummer "Bridge of Sighs". [1] Het middenstuk: Nummers als "Daydream" en "Too Rolling Stoned" krijgen live een enorme, uitgerekte diepgang waarin Trower schittert met zijn karakteristieke Univibe-gitaargeluid en De war indruk maakt met zijn krachtige strot. De finale en toegift: Afgesloten werd met onder meer een kolkende versie van "Little Bit of Sympathy" en een slepende, diepe bluescover van B.B. King's "Rock Me Baby". Kritici rekenen optredens uit deze periode van Trower – die qua intensiteit en gitaarvibe vaak in één adem worden genoemd met Jimi Hendrix en Cream – tot de absolute canon van de gitaarrock